Ik schreef al verhalen vanaf dat ik wist wat een pen was (+ zelfgeschreven verhaal)

Een groen schriftje met een pandabeer op de voorkant, gekocht van m’n geld bij de Action. Ze hadden daar ook altijd van die leuke pennen met dieren er op: paarden, katten, honden en dolfijnen. Die kocht ik er ook bij. Autoritten verstreken en bladzijdes vulden. Avonden in bed gingen om, en het schrift werd voller en voller. En weer een nieuw schrift. En weer een.

Ik schreef, en ik schreef, en ik schreef. Ik had maar één droom, en dat was om de jongste schrijfster van Nederland te worden. Dit is helaas niet gebeurd, maar het idee alleen al dat ik dat in mijn kinderjaren kon bedenken, maakt me blij. De meest fantasierijke verhalen kwamen voorbij, van vliegende mensen tot zwemmende katten. Tussendoor verhaalde ik dingen uit mijn eigen leven, zoals dat ik op turnen zat, dat ik danste, mijn vriendinnetjes kwamen er ook in voor. En in bijna elk verhaal heeft de hoofdpersoon één of meerdere broers en/of zussen. Omdat ik die mijn hele leven al wilde, maar dat niet mogelijk was. Het mooie aan schrijven vind ik, dat het in je verhalen wél mogelijk is.

Dagboek in, dagboek uit vertelde ik elke dag weer wat ik mee maakte, hoe ik me voelde en wie er zoal in mijn leven waren. En wat ben ik immens blij dat ik daar vroeger over schreef, want wat vind ik het interessant, leerzaam en leuk om dat nu weer terug te lezen. Laat staan over tien jaar. En dat is de reden dat ik nu ook zo veel mogelijk probeer vast te leggen, te schrijven en boekjes bij te houden, zoals een ‘Happy book of [jaartal]’ en Q&A a day. Dingen waar ik nu tijd voor vrij moet maken, maar waar ik mezelf over velen jaren enorm dankbaar voor zal zijn.

Ik kan me nog een moment herinneren, dat ik samen met mijn moeder een pakje van tien pennen kocht, in 5 verschillende kleuren. ”Hier ga ik tien jaar mee doen, voor elk jaar één!,” zei ik met een glunderend gezicht. Fun fact: ik gebruik sommigen nog steeds.

In 2011, het jaar waarin ik elf jaar oud werd, behaalde ik mijn typediploma. Wekenlang had ik de meest uiteenlopende teksten getypt, en na heel wat strijden haalde ik het diploma. Iets wat niet iedereen kan zeggen, maar waar ik mega dankbaar voor ben dat ik dat wel heb mogen doen. Zonder dat typediploma was ik lang niet zo ver gekomen. Vanaf dat moment begon ik ook verhalen in Word-bestandjes te zetten. Ik leerde wat autocorrectie was, en de laptop leerde mij hoe ik dingen beter of netter kon schrijven. Ik ken nog langer niet alle woorden uit de Dikke van Dale, maar een brede taalkennis heb ik door vele ervaringen inmiddels wel opgedaan.

Bij het schrijven van dit artikel besef ik me weer even wat schrijven eigenlijk voor mij betekent. Veel. Heel veel. Het is een hobby waarin in mijn gevoelens in kwijt kan, waarin ik kan vertellen wat ik wil op welke manier dan ook. Als ik wil fantaseren, schrijf ik een gefantaseerd verhaal. Als ik een autobiografisch stuk wil schrijven, kan ik dat doen. En zelfs op mijn opleiding kan ik los gaan: als ik iets voor mijn opleiding wil schrijven, kan dat.

”Heb je niet een verhaal, als voorbeeld?”

Uiteraard laat ik niet alles lezen, en deel ik lang niet alle details met jullie. Daarentegen lijkt het mij enorm leuk om sommige stukken wél aan jullie te laten zien, en ik ben enorm benieuwd wat jullie er van vinden. Wellicht dat ik het dan vaker kan doen. Besef wel: ik schreef dit in mijn basisschool jaartjes, en ik zal spellingsfouten voor het schattige idee laten staan ;). Hieronder één van de velen verhalen die ik schreef. Liefs, Larissa.

Ter informatie: ik gok dat ik dit schreef toen ik tien/elf jaar oud was.

Tekst gaat verder onder de foto. 

Het lopende vliegtuig

”Het lopende vliegtuig is erg handig en mooi met zijn pump’s. De gene die dit uit gevonden heeft is Larissa, ze is 10 jaar oud. Het verbruikt geen energie dus het is al een stuk schoner. Het is het merk: KLML. Dit vliegtuig is nooit moe, dat is getest op 30-08-09 toen die voor het eerst liep. Nu staat hij stil en om precies te zijn op 30-08-12 om 1 uur doet hij zijn 2e reis naar Lissabon te voet.

Dit vliegtuig is 20 cm breed, 30 cm lang en 40 cm diep. Het weegt 30 kilogram. Als mensen dus willen reizen worden ze verkleind en lichter gemaakt. Dit vliegtuig kan 200 kilometer per uur: lopen, joggen en rennen. En het kan 1000 passagiers dragen. Het is sneller dan een gewoon vliegtuig want hij heeft de 1e prijs van de hardloop wedstrijd gewonnen met 10 km afstand in Swifterbant. Dit vliegtuig is zo klein dat er een zwembad, een sporthal en een klaslokaal is. Dan hoef je niet meer naar school want dan heb je een privéleraar. En natuurlijk is er ook een restaurant! Met kerst, sinterklaas of pasen komen de kerstman, sinterklaas en de paashaas.

In een andere taal, dit vliegtuig is top! Als u niet bij vliegveld ”I love you” kunt komen, kan het vliegtuig je ook op komen halen. Je hoeft alleen maar op onze website ”www.Iloveyou.nl” te kijken en je naam, adres, en telefoonnr op te geven en natuurlijk wanneer het vliegtuig je op kan komen halen.

Veel plezier in KLML.

Met vriendelijke groet:

Larissa de Vos

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge