Ik heb mijn broers ontmoet! (Ja, echt!)

Toen ik één jaar oud was, besloot mijn moeder om bij mijn vader weg te gaan. Voordat mijn vader iets met mijn moeder kreeg, had hij een andere vrouw. Met deze vrouw had mijn vader twee jongens; mijn halfbroers. En wat vind je: lijken we op elkaar?

Mijn ouders hebben één kind samen, en dat ben ik. Mijn halfbroers waren vijftien toen ik geboren werd. In de eerste vier jaar van mijn leven hadden we nog wel contact, maar dat verwaterde en eigenlijk wist ik totaal niet wie het waren. Wat onthoud je immers van de eerste vier jaar van je leven? Ik had geen contact meer met mijn broers (ik noem ze voor het gemak maar even broers, want zo voelen ze voor mij). Er was nog geen sociale media, en een mobiele telefoon had ik nog niet. Op deze manier was het onmogelijk om contact met ze te hebben en konden zij mij ook geen bericht sturen.

Ik had nooit echt behoefte aan contact met mijn broers: ik wist niet wie het waren en ik wist ook niet wat ik miste. Tot ongeveer een half jaar geleden: ik besloot dat ik langzamerhand toch wel contact wilde. Was dat nu wel handig? Moet ik niet wachten tot ik achttien ben? Ik stelde het even uit. Vlak voor de kerstdagen had ik het er met m’n moeder over: ik wilde heel graag mijn broers leren kennen. Maar: willen zij wel contact? Is het wederzijds? Staan zij daar voor open? De dag na kerst kreeg mama een Facebook bericht, van Kevin. Dat hij contact wilde, heel graag. Toeval bestaat niet, zeggen ze. En zo begon het.

Als ik muziek onder dit verhaal had gezet, zou nu de vrolijkere muziek inzetten. Want vanaf dit moment is er een hele hoop veranderd. 21 januari was de dag dat ik – na lang Whatsappen en chatten met één broer – Kevin ontmoette. Hij kwam naar mijn huis toe, we bespraken moeilijke dingen maar ook hele simpele dingen, zoals welk ijs we het lekkerst vinden. Normale broers en zussen weten dat over het algemeen van elkaar, wij weten niks. We zochten vergelijkingen, maar ook verschillen. Zowel uiterlijk als innerlijk. Hij was zo blij dat we contact hadden, hij herhaalde het steeds maar weer. ”Ik vind het zo gaaf dat we elkaar ontmoet hebben. Het is totaal niet ongemakkelijk. Alsof we elkaar altijd gekend hebben.” Ik glunderde. Ik glimlachte. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat ik zó blij was. Het is zo bijzonder.

De hele week daarna ben ik enthousiast uitgevallen tegen m’n vriendinnen, familie, moeder, m’n vriend. Iedereen mocht weten hoe trots ik was, hoe wederzijds het is, hoe blij we zijn. Hoe bijzonder dit is.

Na de ontmoeting met die broer ben ik ook gaan Whatsappen met mijn andere broer: Danny. ”Ik heb zoveel vragen voor je..”, zei hij. We spraken af dat we met z’n vieren zouden afspreken op 11 februari. Dan zou ik ook meteen mijn neefje en nichtje ontmoeten: Danny is al twee keer vader geworden. Ze zijn immers inmiddels eenendertig jaar.

Oeps, vinger voor de lens!

Per toeval gebeurde het: zondag 29 januari kwamen Danny, Kevin en mijn neefje eerder dan afgesproken naar ons toe. Ik had voorgesteld om uit eten te gaan. De cadeaubonnen die we hadden moesten op, vandaar. Ze kwamen in de middag al, en ik had m’n vriend uitgenodigd om hem kennis te laten maken met mijn broers. Dat vond ik wel zo leuk en toepasselijk. We hebben de hele middag gepraat, vragen gesteld, verhalen vertelt. Het is zo bijzonder. Iedereen was blij, dit was de beste keuze die we hebben gemaakt. En ik heb gewoon een neefje, wat betekent dat ik tante (soort van) ben!

We maakten een foto (zoek de verschillen), en ze gingen weer naar huis. ”Ik heb het gevoel dat ik er twee zoons bij heb”, zei m’n moeder. Zo lief. En ik? Ik heb al-tijd een broer(tje) of zus(je) gewild. Opeens heb ik er twee bij. Trots. Ik glunder.

Op het moment dat ik dit schrijf is het zondag 12 februari, en gister zijn mijn moeder en ik – zoals afgesproken – naar mijn broers toe gegaan. We gingen eerst naar het nieuwe huis van Kevin, daarna naar het huis van Danny. Ik ontmoette mijn nichtje, waar ik echt verliefd op ben. Wat een lieverd! Ook ontmoette ik de vriendin van Danny, de moeder van Danny en Kevin en de honden en kat die rondlopen in huize de Vos. Aan het einde van de middag gingen we nog wat drinken bij Robert’s Pub, maakten we foto’s, kletsten we. Het voelt heel natuurlijk (vind ik), en ik heb het gevoel dat er niks moet en alles mag. Het is zo fijn om er opeens twee broers bij te hebben die ook daadwerkelijk aanvoelen als broers.

Ik heb lang nog niet alles vertelt, maar mocht je vragen hebben over dit hele verhaal: schroom niet om ze te stellen! Vragen vind ik leuk en beantwoord ik met alle liefde! Liefs, Larissa.

Volg mij op social media: Instagram ★ Twitter ★ Facebook ★ Pinterest ★ Bloglovin‘.

Dit vind je misschien ook leuk...

8 reacties

  1. Wauw, kippenvel tijdens het lezen! Super tof dat je ze hebt ontmoet en dat het ook zo goed aanvoelde. Mooi wat je schrijft: “Trots. Ik glunder.” Ik hoop dat jullie nog heeeel veel tijd samen mogen doorbrengen. Het is je gegund!

  2. Hoi Larissa jij kent me niet.maar wees er trots op dat je de jongens en hun familie ontmoet heb… Want het zijn namelijk allemaal toppertjes. Gr Antoinette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge